Bir Şehrin Duasında Yaşayan Vekil: Saffet Kaya

Bazı insanlar vardır; adları sadece resmi kayıtlarda, meclis tutanaklarında veya tarih sayfalarında değil, doğrudan doğruya insanların dualarında yaşar. Ardahan için Saffet Kaya, işte tam olarak böyle bir isimdi.

​Onu anlatanlar, çoğu zaman süslü ve büyük cümleler kurmaya ihtiyaç duymazlar. Bunun yerine, mütevazı bir hatıra anlatırlar ve o tek bir hatıra, ciltlerce kitabın anlatacağından çok daha fazlasını söyler.

​Mesela bir köyde, çayını yudumlayan yaşlı bir amcanın dudaklarından şu sözler dökülür: “Her ay gelirdi… Maaşını bırakır, sessizce çeker giderdi.”

​Ne bir gösteriş, ne arkasında dolaşan bir kalabalık, ne de beklenen bir alkış… Milletvekilliği onun için ulaşılacak bir makam, tadı çıkarılacak bir statü değil; omuzlarında taşıdığı ağır bir emanetti. Ve o, bu emaneti kendi cebine değil; köyün, çocuğun, yoksulun ve çaresizin umuduna teslim ederdi. Bugün bir siyasetçinin her ay maaşını bir köye bağışlaması kulağa inanması güç bir hikâye gibi gelebilir. Ancak Ardahan sokaklarında ve köylerinde bu, yaşanmış ve şahit olunmuş bir gerçektir.

​Bir başka derin hatıra ise bu şehrin umudu olan öğrencilerden gelir… Ardahan’ın dondurucu, acımasız kış gecelerinde, uzak köylerden okumak için merkeze gelen çocukların barınacak sıcak bir yer bulamadığı o zor zamanlar…

​İşte o günlerde şehre bir yurt binası inşa edilmeye başlandı. O yurdun duvarları betondu belki, ama harcı baştan aşağı vicdanla karılmıştı. O mekân sadece tuğladan ibaret bir bina değildi; içinde ısınan sadece odalar değil, bu ülkenin geleceğiydi. Bugün belki o yurtta kalan bir çocuk köylere ışık saçan bir öğretmen oldu; bir diğeri şifa dağıtan bir doktor, ötekisi köprüler inşa eden bir mühendis… Ama hepsinin kalbinde ve dilinde ortak bir minnet cümlesi kaldı: “Zor zamanımızda biri bizi düşündü.”

​İşte asıl iz bırakmak, asıl vefa budur.

​Şehirlere asfalt dökmek, yollar ve binalar yapmak elbette önemlidir ve gereklidir. Ancak bir insanın, çaresiz bir gencin hayat yolunu açmak, yüreklerde çok daha derin, çok daha silinmez bir iz bırakır. Saffet Kaya’nın Ardahan’da ardında bıraktığı miras, salt bir siyasi hizmet bilançosu değil; başlı başına bir "insanlık ölçüsü"dür.

​Bugün hala bir köyde soba başında anlatılan bir anıda, bir öğrencinin gözlerinde parlayan umutta veya bir annenin sessizce avuçlarını açarak ettiği duada onun adı yaşıyorsa, bu asla bir tesadüf değildir.

​Çünkü bazı insanlar görev sürelerini tamamlar, makamlarından ayrılırlar… Ancak yaptıkları iyiliklerin süresi hiçbir zaman bitmez.

​Ve bazı isimler, bir şehrin kaderine sessizce, ama bir daha hiç silinmemecesine yazılır.