Malum her yıl olduğu gibi bu yıl da yeni bir ramazan ayına girmiş bulunuyoruz. Allah tutanların, tutamayanların herkesin oruçlarını ve ibadetlerini kabul etsin.
Bildiğim ve derlediğim bilgilere göre:
Ramazan ayı; Ramazan (Arapça: رمضان), hicrî takvime göre 9. ay ve İslam inancına göre Muhammed'e Kur'an ayetlerinin inmeye başladığı, aynı zamanda Müslümanlarca oruç tutulmaya ve terâvih namazının kılınmaya başlandığı aydır. Bu ayda oruç tutmak, İslam'ın beş temel şartından biridir. (Kaynak: Wikipedia)
Buraya kadar dinimiz ramazanı böyle tanımlamıştır. Bununla beraber de insanlara farklı görevler yüklemiştir.
Nedir bu görevler?
Yetimleri, kız çocuklarını, zayıf, yoksul ve gönlü kırık kimseleri hoş tutmak, onlara iyilik edip şefkat göstermek, kendilerine mütevazi davranıp kol kanat germenin fazileti ve önemi ile ilgili faaliyetler yapmak.
Yoksullara, ihtiyaç sahiplerine, kimsesizlere, aile büyüklerine yardım etmek onların sorun ve sıkıntılarını gidermek.
Özelliklere büyüklere, anne babalara ve aileye karşı sorumluluk sahibi ve saygılı olmak. Onlarla ilgilenmek, gönüllerini almak, yaşlıları mutlu etmek.
İnsanları muhtaçlıktan çıkaracak yolları aramak ve yoksulluğu bitirmek gibi onlarca hadis ve ayetler vardır. Bunları uyguladığımız zaman zaten ne ihtiyaçlı ne yoksul ne de yardıma gereksinim duyan insan kalır.
Sözün özü o ki; İnsanlar bir yaşam süreci içerisinde birçok şeye gereksinim duyar. Bu gereksinimlerini karşılamak için de iş, aş, giyinme ve barınma gibi doğal yaşam ürünlerine gereksinimleri vardır.
Peki bu insanların bu gereksinimlerini karşılayacak olan kimdir? Elbette ki içerisinde yaşadığı toplum ve o toplumu yöneten yerel ve genel devlet kurumlarıdır. Devlet yönetimleri, bayrağı altında yaşayan tüm insanların tüm ihtiyaçlarını karşılaması için planlama yapar, tedbir alır.
Bu aynı zamanda din alimleri ve din bilgilerinin de kafa yorması gereken bir durumdur. Çünkü, dinimiz böyle emrediyor. Peki bizde işler böyle yürüyor mu? Elbette ki hayır. Biz ne yapıyoruz? İnsanlarımızı on bir ay açlığa, yoksulluğa, yokluğa mahkûm edip, on ikinci ayda yani ramazan ayında onları hatırlıyoruz. Gerçi onları hatırlıyoruz da ne oluyor?
Gözlemlediğimiz konu şu: Ramazan ayında gerek devlet kurumları gerek yerel kurumlar gerek siyaset kurumları gerekse de kişi ve STK’lar birer çadır kurup gelin yiyin diyoruz. Oraya erişebilen de çoğunluğu ihtiyaç sahibi olmayan insanlar. Hatta oraları bile çoğu zaman reklam yeri gibi kullanıyoruz.
Ya da başka bir yöntem; al sana bir koli içerisinde marketlerin satamadıkları ellerinde kalan veya son kullanma tarihi gelmiş ürünleri ellerinden çıkarmak üzere hazırlanmış koliler. Al bunları ye-iç deniyor.
Ülkede derin bir yoksulluk hâkim. Her gün TV’lerden izliyoruz. İnsanlar aç, barınamıyor, giyinemiyor, iletişim araçları kısıtlı, elektrik, su, doğalgaz ya da farklı bir ısınma şekline muhtaç. Bu da toplumun neredeyse yüzde ellisine yaklaştı. Peki bu ay bu insanlara sadece gıda vererek işi hallettik, güzel de ramazandan sonra on bir ay daha var bu insanlar ne yiyecek ne içecek ne giyecek nasıl barınacak faturalarını nasıl ödeyecek çocuklarını nasıl okutacak? Bu sorular uzar gider.
Hatta geçtiğimiz yıl ülkemizin Diyanet İşleri Başkanlığı “Memura fitre ve sadaka verilebilir.” diye fetva bile verdi.
O zaman bir aylık Müslümanlık ve gereklerini uygulama yerine dinimizin de emri olduğu gibi ihtiyaç sahibi insanların sorunlarını tümden çözme gibi bir çalışma yapsak. Mesela; insanların barınabileceği sosyal konutlar üretsek. Bu durum, “Sosyal devletin görevleri arasında ve barınma anayasal bir haktır.”
İnsanların geçinmelerini sağlayacak istihdam ortamları sağlasak. Var olan gelir getirici kaynakları satmak yerine onlara takviye yatırımlar yapsak.
Ülkede hazırı tüketmek yerine üretimi teşvik etsek. Yani tüketici değil üretici toplumu inşa etsek. En basitinden bir tarım ülkesi olarak yurt dışından hububat vb. ürünler getirmek yerine kendi ülkemizdeki üretici ve çiftçimizi desteklesek.
Kısacası insanlara balık vermek yerine balık tutmayı öğretsek de kimsenin kimseye muhtaç olmayacağı bir toplum yaratsak daha iyi olmaz mı?
Böyle bir toplumda da inananlar dinini ve gereklerini de özgürce, aklı herhangi bir şeyde kalmadan rahat ve mutlu yaşasalar daha sağlıklı bir toplum oluşmaz mı?
Allah herkesin orucunu ve ibadetini kabul etsin. Ama bir aya indirgediğimiz bir ramazan olmasın. “Yaşam boyu mutlu toplum” oluşturacak bir inanç oluşsun, gelişsin.
Kimsenin kimseye muhtaç olmadığı dinini özgürce yaşayabildiği bir toplum oluşsun.
Yaşar Geler
İhbar Hattı
