BİR DAHA GEL

Yıl 1881 Sarı saçlı mavi gözlü bir bebek dünyaya gelir Selanik’te. Adı Mustafa’dır. 

Sonrasında öğretmeninin dehasını keşfiyle Mustafa Kemal’e döner. Daha çok geçmeden babasını kaybeder. Annesi ve dayısın destekleriyle korunur, kollanır ve genç delikanlı olur. 

Okullarda okur, özellikle de askeri okullar. 

Yaşamına yön veren ileride bir kurtarıcı olarak.

Bir milletin kaderini değiştirecek. 

Yedi düvele meydan okuyacak. 

Küllerinden vatan yaratacak nitelikte ileriyi gören, iyi bir asker, iyi bir devlet adamı, iyi bir öğretmen…

Vatanın işgali sırasında kararlı bir askeri grupla birlikte önderlik ederek, vatanın işgalden kurtarılması için 1919’da Samsun’a çıkar. Oradan Anadolu’ya gelir. Erzurum ve Sivas’ta kongreler yapar. 1920’de Ankara’da Büyük Millet Meclisini kurar. 1922’de 

düşmana son darbeyi vurur. Misakı Milli sınırlarını çizer ve 1923’te Türkiye Cumhuriyeti’ni kurarak vatan yaratır.

Ve daha çok genç yaşta, 10 Kasım 1938 yılında da hayata gözlerini yuman Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ü ölümünün 86. Yıl dönümünde rahmetle anıyoruz. “Yarattığı o güzelim vatanın geçen 101. Yılda ne kadar yara aldığını görebiliyor mu acaba?” diye sormaktan kendimi alıkoyamıyorum.

Çünkü, 1919’da Samsun’a gelişini hatırlayınca, şimdi yine dilimizden aynı sözcükler dökülmeye başladı. Âşık Mahsuni Şerif Usta 2000’li yıllarda yazmış olduğu 

NERDESİN adlı eserinde şöyle diyordu:

Sana hasret sana vurgun gönlümüz

Neredesin mavi gözlüm nerde

Bu gemi bu Karadeniz

Sarı saçlım mavi gözlüm

Nerde, nerde, nerdesin dost.

… …

Bir daha gel, gel Samsun’dan

Bir daha gel, gel Samsun’dan

Sarı saçlım, mavi gözlüm

Nerde, nerde, nerdesin dost?

Evet, şimdilerde o sözleri tekrar arar olduk. Ülke kurucu ayarlarından çıktı. Ülkede eksen kayması oluyor. Hak, hukuk, adalet hak getire. Eğitim, sağlık, tarım, ticaret 

yerlerde. İnsanlar, açlıkla, yoksullukla boğuşuyor. Halk kendi adaletini kendisi sağlamaya çalışıyor. Mafya, kol geziyor. Sınırlar elik deşik gelip gidenin haddi hesabı yok. Siyasiler huzur için teröristlerden medet umuyor. Dün önünde saygıyla 

eğildiğimiz insanlar bugün hapislere tıkılıyor. Daha ne olsun, ülke bitti bitecek. İşte yine “sana hasret sana vurgun gönlümüz”.

Ve diyoruz ki:

Bir daha gel, gel Samsun’dan

Bir daha gel, gel Samsun’dan

Sarı saçlım, mavi gözlüm

Nerde, nerde, nerdesin dost?

Evet, gelemeyeceğini bildiğimiz halde bir umutla yine de seslenmeye, kendimizi avutmaya çalışıyoruz. Sen ne büyükmüşsün ATAM ki hala senin cansız bedeninden bile medet umuyoruz. 

Sen ve senin gibi bu ülkeyi bizlere vatan yapmış tüm değerlerimizi özlemle, rahmetle ve saygıyla anıyor, BİR DAHA GEL diyoruz. Ruhun şad, mekânın cennet olsun.