Adı Memleket

Yine gün ağardı, dün gibi, dünden önceki gün gibi…''

İşte oradayım.
ADI:MEMLEKET. Güneş yakmıyor tenimi belki ama üşüyorum özlediğim gibi. Işıldıyor, durup durup göz kırpıyor otların üzerindeki çiğ taneleri. Aklınıza gelen tüm mücevherlerden daha güzel ve bir o kadar değerliler…Hayalimde ki o dere, şimdi ayaklarımın altında nazlı nazlı akıyor. Yok öyle bir yere saatinde varma telaşı. Zor zamanlarımda hayalini kurduğum sesine sığındığım derenin kenarında huzuru buluyorum. Sesim kayboluyor dinginliğin ortasında, hayata kabulümü diliyorum.''

Yeni bir günün telaşı var şimdi önümüzde. Uzak ve geniş yaylalara çıkmak vardı.. Serinliğinde akan derelerin o tatlı şırıltısını dinlemek.... Karanlık ve dar alanların üstümüze üstümüze gelen kırık dökük beton binaların, samimiyetsizliğin kokuşmuşluğunda kaybettiğimiz ne varsa yeniden kazanmak, yenilenmek vardı.

Doğa ile dünyanın kirlenmiş ruhlarından arınma hikayesidir bu. Mecburi bir yolun ilk düzlüğündeyim, belki de dönmem diyorum.Dönmeyeceğim biliyorum .
Yolculuyuz yollarda. Yol almak için yapılmaz ki yolculuklar. Valizine doldurmak için değildir yaşanan yanlışlıklar. Hayatımızın da doğa gibi, mevsimler gibi kendine has bir süzgeci olmalı. Biriktiremezsin her üstüne yağan yaşanmışlıkları, yaşayamadıklarını üst üste yağan kar gibi. Zamanı geldiğinde erimeli. O yüzden tıka basa doldurma valizini mesela öyle, taşıyamazsın. Hızın kesilir. Dağıt, at gitsin..Yenilere yeniliklere yer aç.

Kısa cümlelerin olsun her zaman, uzun cümlelerde kaybolur başlangıçta ki amacını unutur savrulursun.
Yolcusun…
Yolcu isen yalnızsın yıllarında. Tüm kötülüklere açıksın yol aldıkça ve dönüp durduğun her kavşakta. Sağlam ve uyanık olmalısın, göz kapakların asla kapanmamalı, iyi koku almalısın vahşi hayvanlar gibi, çünkü sen uçamazsın kanatların yok. Acemisin, çok dinledin ama hiç yaşamadın..
Yolcu isen yalnızsın yıllarında…
Uyandım. Yine gün ağardı, dün gibi… gözüm tavanda..
Rüya mıydı tüm gördüklerim yoksa yarının bir provası mı ? Kimbilir...