istanbul escort bayan
www.dubainewescorts.com Adana escort Afyon escort Aksaray escort Amasya escort Ankara escort Antalya escort Antep escort Aydın escort Balıkesir escort Bursa escort Anamur escort Antakya escort Arnavutköy escort Atakum escort Ataşehir escort Avcılar escort Bafra escort Bağcılar escort Bahçelievler escort Bakırköy escort Balçova escort Bandırma escort Başakşehir escort Batıkent escort Battalgazi escort Bayındır escort Bayrampaşa escort Beldibi escort Belek escort Beşiktaş escort Beykoz escort Beylikdüzü escort Beyoğlu escort Beypazarı escort Adalar escort Adapazarı escort Afşin escort Akçaabat escort Akçadağ escort Akçakale escort Akçakoca escort Akdağmadeni escort Akdeniz escort Akhisar escort Akşehir escort Aksu escort Akyazı escort Alanya escort Alaşehir escort Aliağa escort Almus escort Altıeylül escort Altınordu escort Araklı escort Ardeşen escort Arifiye escort Avsallar escort Ayvacık escort Ayvalık escort Aziziye escort
şişli escort
Adana masaj Ankara masaj Antalya masaj Bursa masaj Denizli masaj Eskişehir masaj Gaziantep masaj Hatay masaj İstanbul masaj İzmir masaj Kayseri masaj Kocaeli masaj Konya masaj Malatya masaj Mersin masaj Sakarya masaj Samsun masaj Yalova masaj Trabzon masaj Tekirdağ masaj Aydın masaj Muğla masaj Kütahya masaj Manisa masaj Kahramanmaraş masaj Çanakkale masaj Balıkesir masaj Van masaj Şanlıurfa masaj Sivas masaj
Necmettin Aslan
  Güncelleme: 13-07-2022 18:11:00   12-07-2022 14:16:00

Zamanın İnsanları, Neyi Kaybetti, Neyi Unuttu?

İletişim, insanların insanlık tarihi boyunca ve insandışı tüm varlıkların mutlak suretle sahip olduğu fiziksel ya da dilsel etkileşim alanını ifade eder. Bu etkileşim alanı, kutsal kaynaklarda "ilk insan" olarak geçen Hz. Adem ve Havva ile başlar ve zaman içinde fiziksel etkileşimin artmasıyla gelişir. Tabii ilk zamanlar insanlar, dile tam olarak hakim miydi, iletişimi dille mi yapıyorlardı yoksa sadece vücut diliyle mi ortak bir yaşam alanları vardı; bunu tam olarak bilemiyoruz; Çünkü yazının icadı ya da sesin çizilmesi, insanlık tarihi içinde çok yakın bir zamanda vücut bulmuştur.

Zaman içerisinde insanlar, farklı kültürlerle karşılaştıkça bakış açısı ve düşünce yapısı değişmiş, buna bağlı olarak da sosyal aktiviteleri artmıştır. Kültürlerin çarpışmasından yeni kültür katmanları oluşmuş ve insanlar, yeni bir anlaşma dilini öğrenmişlerdir: Savaş. Savaş, insan iletişimin ne yazık ki geldiği en son noktadır. Çünkü dil, insana her zaman her kapıyı açmaz. "Tüm kapıları açan dildir." diye düşünmek, bu zaman için pek safdillik olur. Tabii savaş dilini hiçbir şekilde savunmuyorum. Bununla birlikte insan, lisan üzeredir. Ama lisanı bertaraf edip iletişimi kas gücüne indirgeyenler de azımsanmayacak orana sahiptir.

Bireyin birey olmasının başlangıç noktasıdır iletişim ve lisan. Her ne kadar "Komşusu açken kendisi tok yatan bizden değildir." ya da "Komşu, komşunun külüne muhtaçtır." gibi vecizeler, kitap sayfalarının arasında kalmış olsa da; biz, insan olarak diğer bir insanla aynı ortamı paylaşmaya muhtacız.

İletişim kopukluğunun başlangıç noktası, insanın "bana ne" demesinden ya da benlik davasına düşmesinden dolayıdır. Bu benlik kavramı, insanlar arasına setler çekmekte, riyasız ve yalansız bir ilişkiler yumağını yok etmektedir. En küçük hareketlerden bile kıl kapmaya hazır bekleyen insanlar, akrabaları arasında yaştaşlarıyla, komşularıyla iyi ilişkiler kurmamak için değişik yollar deneme yoluna sapıyorlar. Sabah evden çıkarken merdivenlerde karşılaştığı bir komşusuna selam vermemek için başını başka yöne çeviren ya da komşusunu görmezlikten gelen insanlarla siz de karşılaşmışsınızdır. Neyden kaçıyor insanlar, bilmiyoruz. Fuzûlî'nin "Selam verdim, rüşvet değildir diye almadılar." diye başlayan dizesini düşündükçe aslında, zaman içinde değişen pek de bir şey olmadığı görülüyor.

Zaman, çıkar ilişkilerini ön plana çıkardığı için; insanları birbirine yakınlaştıran ya da birbirinden uzaklaştıran ana unsurlardan biri de bu çıkar ilişkileridir. En küçük çıkarı olmadığını düşünen insanlar, aynı çekim alanında birleşememektedirler. Bu durumda ortak bir ilişki alanı olmamakta ve insanlar, birbirinden habersiz yaşayıp girmektedirler. Sadece insan olduğumuz için birbirimize yaklaşsak ve sadece kendimizi değil de karşıdaki insanı kendimizden önemli görsek, nasıl davranırdık acaba? Benlik kavramı, egomuz, bizi hiç kendinden ayrı tutmamakta, bizi kendi halimize bırakmamak için uğraşmaktadır.

Peki evrensel ahlâk ilkelerine bağlı insanlar için de durum aynı mıydı? Veya erenlerin, evliyaların düşüncesi neydi? İnsanlara yaklaşımları ve davranışları nasıldı? "Ben mi?" diyorlardı, yoksa hayat dolu heybelerinden mutluluk mu dağıtıyorlardı?

Zaman ve mekanın evliyası Hacı Bektaş'ın kapısına bir çuval alıç ile gelen ve karşılığında buğday almayı uman Yunus Emre. "Buğday yerine himmet verelim." diyen Hacı Bektaş'ın himmeti almayarak evdeki ailesinin buğday beklediğini söyleyen Yunus'a hiçbir karşılık beklemeden çuvallar dolusu buğday veren Hacı Bektaş'ın.ikisi arasındaki ilişki, bir çıkar ilişkisi değil. Yunus, kendisini değil de evdekileri düşünürken; Hacı Bektaş, buğday yerine mânâ aleminin kapılarını son sürat açacak anahtarı veriyor. Herkes kendisinden çok karşısındaki insanı düşünüyor. Hiç biri, "ben" kavgasına düşmüyor. "Peki bu zamanın insanları, neyi kaybetti, neyi unuttu?" diye düşünmeden edemiyor insan.

  • Bu yazı 13269 defa okunmuştur.
  FACEBOOK YORUM
Yorum

  YAZARIN DİĞER YAZILARI

    • Expression #1 of ORDER BY clause is not in SELECT list, references column 'admin_arda.yorumlar.Id' which is not in SELECT list; this is incompatible with DISTINCT