Sessiz Bir Öykü

— Ali, uyan artık. Geç kalacaksın işe. Hadi çayını da doldurdum. Soğuyacak.

İçerden beklediği ses gelmedi. Oyalandı mutfakta. Kulağı Ali'de biraz daha işlendi. Yoktu hala. Odaya yöneldi. Kapıda karşılaştılar. Giyinmişti Ali. Suratı da bir karıştı.

— Hayrola, giyinmişsin?... Çayımızı içmedik daha!..

Baktı Ali eşinin yüzüne; cevap vermedi. Kapıya yöneldi. Ayakkabılarını giydi ve çıktı. Kadın, yatak odasının kapısında kaldı öylece. Gözlerinden yaşlar boşalıyordu. Çayını içmedi. Bana hoşçakal demedi. Neden?

Oturdu masaya. Soğumuş çaya uzandı. İçemedi onsuz çayı. Bahçeye çıktı. Dantelini eline aldı ve sabahın serinliğinde çiçeklerle dolu bahçesinde örmeye başladı. Onu sakinleştiren tek şeydi dantel örmek. İlmek ilmek hayallere dalmak. Her ilmekte bir hayale kavuşmak. Seviyordu kendiyle başbaşa kaldığı bu anları. Kapının sesiyle kendine geldi. Telaşla açtı kapıyı. Ali yi görünce korktu. Sesi titredi:

— Ne oldu? Hasta mısın, neden geldin?

- Hasta değilim, izin aldım.
— İzin almazsın sen hiç. Neler oluyor?
— Çay içmeye geldim.

Önüne bakıyordu. Eşi sessizce girdi bahçeye. Gülümsedi kadın. İçi coştu, gözleri doldu. Şimdi sevinçten akıyordu gözyaşları. Çay yaptı. Karşılıklı içtiler. Eşi, özür dilemişti kendince. Kadın da kabul etmişti. Hep sessizdi zaten eşi. Duygularını dile getiremez, çok konuşmaz; ama hep bilirlerdi sevgilerini. Çocukları için hayatını feda eden bir babaydı o. İçi burkuldu kadının. 40 yaşına yeni girmişti; ama yüzü öyle yorgun, öyle mutsuzdu ki. İşi, çok ağırdı. Yükü çok fazlaydı. 4 çocuk, büyük şehir, tek maaş. Kadın, sevgiyle baktı eşine. Zor hayatlarına inat, daha sıkı kenetlendi elleri.

—Ali, uyan artık, geç kalacaksın. Çayını da doldurdum, soğumasın.
— bir sabah da farklı bir şey de hanım.

Gülümsedi kadın. Olur, dedi neşeli sesiyle. Çaylarını içtiler. Gitmeden yemek menüsünü de verdi Ali, her sabah yaptığı gibi. Türlü yap hanım akşama, dedi. İstekle ne zamandır yemedik. Hoşçakal.

Hoş da kaldı kadın. Gün boyu şarkılar söyledi. Çocuklarını okula gönderdi. Yemeğini yaptı. İşlerini bitirdi. İçi kıpır kıpırdı. Dün, ne güzel özür dilemişti eşi. Sessiz kocası, yine kelimelere dökememişti duygularını; ama yaptığıyla onu ne çok sevdiğini göstermişti. 25 yıldır her sabah günün ilk ışıklarıyla uyanır, çaylarını içerek güne başlarlardı. Bunu değiştiren hiçbir olay olmamıştı dün dışında. Ama işte onu da aşmışlar, yine sıkıca sarılmışlardı birbirlerine.

Akşama doğru kapı çaldığında kadın bocaladı. Erkendi daha Ali için. Kapıda iş arkadaşı vardı Ali'nin. Yorgun bir sesle

— Yenge, abim iş kazası geçirdi. Sizi almaya geldim. Hastanede.
— Ama olmaz türlü istemişti. Hazır. Soğuyacak.

Ali, bir daha evine gelemedi. Üç gün sonra ailesi onu kaybetti "Türlü", üç gün ocağın üstünde kaldı ve bir daha Ali nin evinde "türlü" hiç pişmedi