Kurtkale Köyü denildiğinde, insanın zihninde bir yerleşimden çok bir duruş belirir. Çünkü burada hayat, sıradan bir köy düzeninin ötesinde; tarihle iç içe, taşla yoğrulmuş bir varoluşun etrafında şekillenmiştir.
Bu varoluşun merkezinde ise Kurtkale Kalesi yükselir.
Sessiz ama güçlü… Yıpranmış ama yenilmemiş…
Kurtkale Kalesi, sadece taşların üst üste konulmasıyla yapılmış bir yapı değildir. Her bir taşı, geçmişten bugüne ulaşan bir iz, bir mesaj, bir hatırlatmadır. Sınır hattında konumlanan bu kale, bir zamanlar sadece düşmana karşı değil; belirsizliğe, yalnızlığa ve zorlu coğrafyaya karşı da bir direniş noktasıydı. Gözcülerin gözleri ufukta, kalpler ise aşağıdaki köyde atardı.
Bugün kaleye baktığınızda gözünüze çarpan ilk şey ihtişamı değil, direncidir.
Zamana karşı dimdik durabilmenin sessiz gururu…
Kalenin eteklerinden aşağıya doğru indiğinizde, sizi Kura Nehri’nin oluşturduğu vadi karşılar. Bu vadi, sadece bir doğa manzarası değil; aynı zamanda yaşamın damarlarından biridir. Çünkü suyun olduğu yerde hayat vardır, hayatın olduğu yerde ise korunma ihtiyacı doğar. İşte bu yüzden kaleler çoğu zaman suya bakar; Kurtkale de öyle yapmıştır.
Bu coğrafyada yaşam, kalenin çevresinde genişleyen bir halka gibidir.
O halkanın en bereketli noktası ise meyve bahçeleridir. Özellikle Metve diye anılan o verimli alanlar, doğayla insanın kurduğu kadim ilişkinin en sade ama en güçlü göstergesidir.
Ve o bahçelerde yetişen bir tat vardır ki, Kurtkale’nin ruhunu en iyi anlatan şeylerden biridir:
Cancur eriği…
Cancur eriği, bu toprakların karakterini taşır. Ne tamamen tatlı ne de bütünüyle ekşi… Tıpkı bu coğrafya gibi dengeli, sert ama samimi. Kalenin taşlarında hissedilen o sertlik, bahçelerde yerini yumuşak bir hayata bırakır. İşte Kurtkale’nin sırrı da burada gizlidir: Zıtlıkların uyumunda.
Eskiden bu uyum daha görünürdü. Kalenin burçlarında nöbet tutanlar, aşağıda oynayan çocukların sesini duyar; bahçede çalışanlar yukarıdaki kalenin gölgesini hissederdi. Hayat yukarıyla aşağı arasında, taşla toprak arasında akıp giderdi.
Bugün o kalabalık yok.
Ama eksilen sadece insan sayısıdır, ruh değil…
Kale hâlâ orada.
Aynı vakar, aynı sessizlik, aynı direnç…
Belki artık savaşlar yok, nöbetler tutulmuyor. Ama Kurtkale Kalesi yine de bekliyor. Bu kez bir düşmanı değil; hatırlanmayı, anlatılmayı…
Çünkü bazı kaleler yıkılmaz.
Onlar sadece unutuldukça eksilir.
Ve Kurtkale bize şunu öğretir:
Bir yerin gerçek gücü, taşlarının yüksekliğinde değil; o taşların gölgesinde kurulan hayatta saklıdır.
Kura’nın sesiyle, Cancur’un tadıyla, kalenin sessizliğiyle…
Kurtkale hâlâ nöbettedir.
Hem de zamanın tam ortasında.
Necmettin Aslan
İhbar Hattı
