Hep Acı Oldun

Evet, hep acı oldun. Derin yaralar bıraktın hayatımda. "Zaman." diyorlar. Sensizliğe, sana ihtiyacım olmadığı, seni düşünmeden geçireceğim, ne kadar!! Hangi bitmez zaman bu!.. Zamanla büyüyor hasretin içimde. Büyümeyen, bir sensin kar soğuğu gecelerde. Bilmiyorlar.

Sitemim, sana değil; zamansız esen rüzgârlara! Sen, ılık meltemleriyle savrulurken; benim üzerime yağdırdığı kuru dallara. "Tek bir şans." dedim, "Sadece tek bir şans ver. Bu kez, dalında kalsın yapraklar. Bu kez, solmasın çiçekler." Olmadı. Yapamadım. Ne set kurabildim sevgimizin önüne, ne de sahip çıkabildim senli günlerime. Oysa sen, gülüşlerimdin. Sen, huzûrumdun. Sen, geçmişimdin, geleceğimdin. Sen. Hayattın. Bilmiyorlar.

Öyle bakma gözlerime güzel gözlüm. Olmadı. Yapamadım. Götüremedim seni yanımda bu kez. Sana dokunamama, seni sevememe ihtimâli, taştan bir duvar gibi dururken önümüzde; sana kıyamadım kartanem.

Ben, yok olurken sensizliğin alevinde; sen, yaşamalıydın. Sen, sevmeliydin. Öyle bir sevmeliydin ki, gurur duymalıydım cântânemle ve ben hak edemiyorsam, hak edenler sevmeliydi seni. Sen, mutlu olmalıydın. Bilmiyorlar.

Şimdi yıllar geçse de üzerinden; uzak diyârlarda, farklı hayatlarda yaşasak da, anlıyorum ki ne unutuluyor, ne de bununla yaşamak öğrenilebiliyor. Artık, öylesine geçen anlamsız zamanlarda, kimselerin kapısını çalamıyorum. Kimselere anlatamıyorum, ne hüzünlerimi, ne sevinçlerimi. Anlatsam da kim anlar içimdeki fırtınaları sen gibi?! Kim dinler beni saatlerce; bıkmadan, usanmadan, gözünün nûru gibi.

Olmadı. Yapamadım. Ne anılarımızı gömebildim tarihe, ne kimseleri koyabildim yerine. Bilmiyorlar.

Şimdi, "Zaman," diyorlar, "Zamanla unutursun."

Ama bilmiyorlar,

bir yara, bir ömrü her gün nasıl kanatır.

Bilmiyorlar.