Hayat Rüzgar Gibi

Ben bir rüzgârım, dört bir yana kendini bilinçsizce savuran ve kurumuş yaprakları toprakla buluşturan. Öyle ki serseri bulutlara da yön veririm. İsterim ki güneş gibi sevgilerin yaktığı kurak yüreklere gölge olsunlar.

Ben bir rüzgârım, kimi zaman bir sevgilinin saçlarını havalandırır, alır götürürüm kokusuna hasret sevdâlısına. İçine işler, yüreğine dokunurum her nefes alışında.

Bâzen, insanlar, sitemlerini bana yükler. Bir ılık meltem olur, onları sakinleştiririm. Elbette ki ben de öfkelenirim. Zarar vermeyeyim diye sevdiklerime, denizlere söylerim, kaldırırım ne kadar dalga varsa ayağa sudan. Sıra dağlar olur hırçınlığım, önüme geleni tanımadan yol alır; ileri gittiğimi anladığımda da dalga kıranların kollarına atarım kendimi.

Bâzen bir seher yeli olurum. Duyarım duâları. Sızarım pencerelerden ve toplarım onları. İsterim ki daha hızlı ulaşsınlar Yaradanlarına. İsterim ki kalplerdeki umutlar tükenmeden, cevap bulsunlar. Eğerim kendimi Yaratıcı'nın önünde, güneşe boyun bükmüş ayçiçekleri gibi.

Duaları yüklenmiş bir seher yeliyim. Geziniyorum türlü türlü bahçelerde. Çeşit çeşit çiçeklerin kokusunu karıştırıyorum içimde. Aralarından süzülüyorum. Kokularını istiyorum; ama kendilerini incitmek istemiyorum. Hafif bir hışırtı ile varlığımı hissettiriyorum sadece. Fakat kim onları kökünden koparmak isterse, işte o zaman deli bir kasırga oluyorum ve savuruyorum her bir yana ne varsa karşıma çıkan. Çeksinler, çeksinler o uğursuz ellerini sevdiklerimden. Varsın ben savrulayım. Olsun varsın.

Ne zaman ki dokunurum bir çocuğun gözlerine. İşte o zaman; dururum yerimde. Seyrederim umutlarını bir uçurtmaya yükleyişini ve onları gökyüzüne göndermek için bilirim ki bana ihtiyacı var. İşte varlığımı asıl bu anlamlı kılar. Alırım dileklerini, yükseltirim semâya ve seyrederim, ben yükseldikçe onun gözlerinden yayılan güneşleri.