Gideceğim yerin bir önemi yok.

Ne zaman yalnız kalsam; bomboş yüreğim, bir deniz kabuğu olur ve ben, dayayıp yüreğimi kulaklarıma, bana fısıldadığı en güzel melodileri dinlerim kimsesiz zamanlarımda.

Bana anlattıkları dışında anlatamadığı suskunluklarını ne güzel yayıyor benliğime hesap sormadan. Denizin dalgaları çarptıkça tellerine burukluğumun, büküldükçe rûhum çaresiz çırpınışlara, med-cezirlerine bir nota daha ekliyorum sessizliğimin.

Öyle bir melodi ki yüreğimdeki yakamozda ay ışıklarının göz kırpmalarına bırakıyorum ayak izlerimi. Gideceğim yerin bir önemi yok. Tıpkı kaldığım yerin bir önemi olmadığı gibi.

Sessizliğin melodisi çalıyor. Notaların en ince nâmeleri dökülüyor. Ellerim dokunmadan dinlemekle yetindiğim koşulsuzluğun içinde hiç duymadığım bir müzik doluyor yalnız kalan her hücreme. Çınlıyor kulaklarım.
 

Yalnızlığımı anlatan bu hüzünlü melodi, bana hiç duymadığım bir huzur veriyor. Tek bir kelime etmeden anlaşıyoruz. Bir harfi yok anlam yükleyecek. Sadece dinliyorum melodisini daha önce hiç duymadığım bir dilden.

Yüreğim, ellerimde; en masum, en ürkek kelimeler eşliğinde bir bütün oluyorum yalnız düşüncelerimde. Hasret, bir duvar daha örüyor yollarıma. Ama bu sefer umrumda değil.

Kayboluyorum sessizliğin melodisinde ve bulunmayı da istemiyorum artık.

Bam telini kopardım acılarımın. Ellerim, kanamıyor. Yüreğim sızlamıyor ve canımı yakmıyor acılarım.

Duygularım, hislerim, vals ediyorlar başım dönercesine. Ayak uydurmakta zorlanmıyor ve bir çember çiziyorum en sevdiğim renkten.

Kulaklarımda sessizliğin melodisi, ellerimde yalnızlığım en bilinmedik şarkısını söylüyor zamanın.

Bense zamanın ellerinde, yüreğinde yorgun.