Kötülüğün Ardındaki Gerçek

Hayat tuhaf bir denge üzerine kuruludur. Ne kadar doğru durursanız durun, mutlaka bir yerlerde sizin hakkınızda kötü konuşan biri çıkar. Kimi kıskançlıktan, kimi yanlış anlamadan, kimi de sadece konuşacak bir şey bulamadığından… İnsan bazen kendini savunma ihtiyacı hisseder, bazen susmayı tercih eder. Ama her durumda güçlü bir duruşu gösteren tek bir cümle vardır:

“Benim hakkımda kötü laf edene mutlaka sor: Nasıl bir iyilik etmişim?”

 

Bu cümle, tartışma çıkarmak için değil; aynaya bakma cesareti vermek içindir. Çünkü çoğu zaman insanların diline düşenler, aslında geçmişte bir iyiliğe dokunmuş olanlardır. Bir zaman yardım etmişsinizdir, destek olmuşsunuzdur, yanında durmuşsunuzdur… Beklentisiz yaptığınız bir iyilik, bazen karşılığında vefasızlıkla geri döner.

 

İnsan psikolojisi gariptir. Bazıları iyilik gördüğünde minnet duyarken, bazıları bunun altında ezilir. Kendini borçlu hisseden insan, bunu kabul etmek yerine karşısındakini küçültmeye çalışabilir. İşte kötü sözlerin bir kısmı tam da bu noktada başlar. Dil, vicdanın susturulma biçimi olur.

 

Bu yüzden her kötü söz, her dedikodu aslında bir soru işaretidir. “Neden?” diye sormak gerekir. Ama bağırarak, kırarak değil… Sessiz bir özgüvenle. Çünkü iyilik yapan insanın hesabı temizdir. Başını yastığa koyduğunda içi rahattır. Kötü konuşan ise kendi iç hesaplaşmasından kaçamaz.

 

Toplum olarak da bunu sıkça yaşarız. Birine el uzatırsınız, bir gün arkanızdan konuştuğunu duyarsınız. İlk tepki kızgınlık olur. Oysa biraz durup düşünmek gerekir: Ben elimden geleni yaptım mı? Kalbim temiz miydi? Eğer cevap evetse, gerisi sadece gürültüdür.

 

Asıl güç, insanın kendi vicdanıyla barışık olmasıdır. Alkışa da söze de muhtaç olmadan, doğru bildiğini yapabilmektir. Kötü sözler gelir geçer; ama yapılan iyilik, insanın karakterine kazınır.

 

O yüzden biri hakkınızda kötü konuşuyorsa, kendinize şunu sorun:

 

“Ben bu insana nasıl bir iyilik etmiş olabilirim?”

Cevabı bulduğunuzda, öfkenizin yerini olgunluk alacaktır. Çünkü iyilik, sessizdir; ama iz bırakır.