O Gece (Hikaye)

Pek zamandı ki,inşatını bitiremediyi evin duvarları nı, nihayetinde tamamladı. Örgünün o taraf bu tarafına geçti.Düşman kurşunlardan delik delik olmuş evin arka duvarına merhem için birkaç kese kum ve baş tirini kaldırmak için çayın aşırı ba ğından kestiği ağaçları günün sonuna gibi getimeyi kararlaştırdı.Yumuşak huylu Ziya genç ailesiyle bir likte baba yurdundaki küçük evde geniş ailede zorla nıyordu.Sınır köyünde sık sık yaşanan savaşlar evi ni yapıp başa ulaştırmaya olanak vermiyordu… Düşüncesine göre, ev rahatlığı büyük mutluluktur. Özenlilik aile hayatına gıda veren bir kaynak. O çeş menin kurumaması için çalışmak onun yaşam devi ziydi ..Kahvaltıdan sonar atı yeherleyib konjugesini ulaştırdı. Evin odalarını, ekipmanları nasıl yerleşdi receyini, çocuk odasını, mutfağın taslağı hayalinde canlandırdı. Göz önüne getirdiği manzaralar yüzün de memnuniyet ifadesi yarattı. Fit çala çala suyu ku rumuş çaya taraf indi.Arabanı narin kum tepecikle rinin yanına çekti. Çuvalları tek tek doldurup üst üste topladı.Gök yü zü kapalıydı , soğuk rüzgar kurumuş yaprakları bir birine çırpıyordı. Ziya çabuk son çuvalı doldurup kaldırmak istediğinde o taydan açılan ani keskin nişancı kurşunundan kolları boşaldı.. .Omuzundan akan sıcak kan ellerinin üstünde gölmeçlendi.İkinci kurşun ata ünvanlanmışdı.At fınkırıb iki ayağı üste kalktı.Ön ayaklarını havada birkaç kez hareket etti rip yan yere düştü. Konjuge da sırtüstü çevrildiyin den tekerleği havada kalmıştı.At sahibinden yardım bekliyordu.Tüm bunlar biranın için de yaşandı.Ziya dengesini tutmaya çalıştı.Başını ağır ağır yukarı kal dırdı. Yüksekde yapılmış evlerin gri çatı gözü önün de sıralandı.Henüz genel merteği kalkmadan evi nin çatısı da gri renkte canlandı.. Yaprağı dökülmüş ağaçların dalları da , havada uçuşan kağıtlar da ,kısacası çevre gri yağmurluğa bürünmüştü.Sonra gözlerine karanlık çöktü… Kumsalda kan içinde uzanmış yaralıyı kollukda giz lenmiş ermeniler sürükleyerek sınıra taraf götürdü ler.Köyün yukarısındaki post tepki verdi.Yankı dal ga gibi dağlarda dalğalansa da hala olanlardan kim senin haberi yoktu ... Ziya kendine geldiğinde her yeri ağrıyordı.Vücudu buz gibiydi ,üşümeye başladı.Toprak döşemeli , kü çük nefesliyi olan kulubeye benzer yerde kimse yok idi.Nefeslikden sızan zayıf Güneş ışığı hala gecenin düşmediyindən haber veriyordu .O, gömleğinin dü şük bölümünü yırtıp kurşunun delip deşdiyi yarası nı sarıdı .Nem duvara yaslanıp kendisini toparlama ğa çalıştı.Karışık ,belirsiz fikirler başında havadan hafif hörümcek teli gibi dolaşıyordu."Nasıl oldu da rehin alındım? Demek ki,hedef bendim .Onlar beni izliyormuş..Peki neden? "..Ucsuz bucaksız mechul luk denizine götüren akın pençesinde alçak gönüllü çabalarken hiçbir belirli karara gelemiyordu... Bekçinin açtığı kapının cırıltısı, sinek gibi başına toplanan ermenilerin vızıltısı onu fikirden ayırdı. Samvel adlı asker yanındakilerden birine esirin ya rasına ilaç koymaya emr verdi.Sonra kendisi elinde sosis ekmek ve bir bardak suyu ona doğru uzatıp Azerbaycan dilinde sordu: - Evet ,nasılsın?Aklın başına geldi mi? Al ye, erkek gibi sohbet edek ... Sonra yüzünü arkada duran ermenilere çevirip neye se işaret verdi.Azgın, sinsi düşmanın parmakları yır tıcı kuş gibi Kalaşnikov otomatikinden yapışmıştı. Samvelin eli uzanılı kalmıştı..Ziya onun gözlerinin sinsi parıltısının derinliklerde nasıl gizlendiğini aç ıkça görüyordu. Aç susuz olsa da ekmeğe dokunma dı.Acısını içine çekerek metlebe geçti: - Benden ne istiyorsunuz? Samvel kendinden memnun: - Ara, bu ki anlayan imiş ... Peki o tepenin üstünde ev yaptığında kafanı neden çalıştırmıyordun? Ziya temkinle: - Ben evimi kendi yurdumda ,kendi toprağımda yap tım. Size ne? Samvel cildini değişti: -Aptal Türk,evinin duvarını aşsüzüne dönüştürdük. Delik delik ettik.Bu sana bir şey anlatmadı mı. Evet O ev yapılmayacak! Sor neden? Çünkü o topraklar bizim!! - diye bağırdı. Ziya sinsi düşmanın köpüklene-köpüklene konuşan, Çopurlu yanağına ,büyük çirkin burnuna baktıkça , leş kokan nefesini hissettikçe şu anda ermeni'yi öl dürmekten başka arzusu yoktu.Aynı zamanda bu ar zu ile akıl arasında giden mücadele bir dakika bile erdiremiyordu. Nihayet , aklın galip geldiği mücade lede Ziya kendisini toparlayıp sordu: - Kısacası ,benden ne istiyorsunuz? Samvel yanındakilere göz atıp gülerek: - Bu başka mesele ... Sanırım, sen o kadar da aptal değilsin ... Birincisi, o evi inşa etmekten vaz geçeceksin. İkin cisi,bizim adamımız olman için anlaşma yapacaz se ninle. Üçüncüsü, bize gerekenleri nasıl gerekiyorsa diyeceksin, biz de sesini diske kayd edecez… Konuşmasına ara verip Ziya'nın fikrinibilmek istedi ...Ziya ise vakarını bozmurdu.Samvel bundan yürek lendi: - Seninle erkekgibi açık konuşuyorum.Bize gerekir ki, sen galiba: - Karabağ ermenilerin olup ve olacak. Kendinin gö nüllü olarak biz tarafa geçtiğini itiraf etmelisin, bir Türk gibi bu toprakta evsiz olduğunu, yaşamının kö tü olduğunu, dövletinizin politikasının doğru olma dığını, özellikle de ermenilere karşı .Ve vatandaşlık tan feragat edeceğini diyeceksin. Bunun evezine se nin ve ailenin üçüncü devlette padişahlar gibi yaşa mını sağlarız. Seninçin nasıl ..Anlaştık mı? Ziya artık ne düşmandan, ne de davetiye yazmaya hazırlanan ölümden korkmuyordu. Çünkü Samvel konuştukça o korkuların kılını gaz gibi yoluyordu... Esirin temkinle dinlemesini kabul işareti olarak an layan Samvel derdest: - Demek, ikna evet? Ölümden öteke yol olmadığını anlayan Ziya gazabı nı boğa bilemedi: Birincisi,ben o evi yapacağım.Evimin baş tirinde üç renkli bayrağımız dalgalanacak .İkincisi, damarında bir Türk kanı akan sizin kişiniz olamaz !! Üçüncüsü , Karabağ hiçbir zaman sizin olmayıp ve olmayacak da !!! Sor neden?.Çünkü Karabağ (Art sakh) dediğiniz bu toprak için ölmeyi başaramazsız. Kanınız bu yurdun toprağına, suyuna karışmayıp... Biliyorsunuz neden? Çünkü siz sadece Karabağ'ın değil, dünyanın kirekeş sakinleri! .. Samvel dayanamayıp esirin karnına tekme ilişdirdi: - Aptal Türk, ne kirekeş? Denizden denize bizim olacak! .. Ziya acıdan kovrulsa da istihzayla gülümsündü: - Görüyorsun , gerçeği sindirim yapamıyorsun. El bombası gibi partlıyorsın. Çünkü korkuyorsunuz.. - Ara, boş taşlama. Sanırım, bununla hoş konuştuk. tuk. Aptal, senin neyinden korkacam.. .. Kollarını sarıyın! Muhafızlar esiri tekmeleyip el ayağını kendirlediler Her şeyi göz altına alan Ziya yüregini boşaltmak is tiyordu: - Korkuyorsunuz bu topraktan!Korkuyorsunuz dune ninizden!..Korkuyorsunuz yarınlara olan boş umut suzluktan! Korkuyorsunuz…. Samvel deli gibi bağırdı: - Yeter! Sus!Bu saat karnını kurşunla dolduracam!.. Sonra yanındakilere işaret verdi.Bunlardan ikisi hız lı Ziya'nın gömlegini pantolon bölümüne gibi soyun durdular. Öbür iki kişi ellerinde lastik kayışla emre âmâde dayanmışlardı.Samvel nem toprakta yüzüstü uzatılmış esire yaklaştı.Ayağının ucuyla çenesini bi az yerden kaldırıp galip görkemle söyledi: - Aptal Türk,tercih senin.Bir gün vaktin var.Ya bi zimlesin,yahut köpek gibi gebereceksin.Son sözün! -deyip çömeldi.Sık Ziya'nın arkaya taranmış kıvır cık saçlarından tutup başını yukarı kaldırdı. Esirle amansız düşmanın bakışları çarpıştı. Bu sorumlu so ruda onun eli kolu bağlı halde yelkenleri kırılmış, dalgaların pençesine düşmüş gemiye benziyordu. Samvel Ziya'nın öfke dolu bakışlarından irkildi.Sık ellerini çekip kenara durdu. Deli gibi bağırdı: - Son sözün !! .. Ziya ağır ağır başını kaldırıp: -Hiç bi zaman! .. İstediklerini dedizdirmek için lastik kayışlar birbiri ardına havada dönüyor, sonra hedefe savruluyordu. Kayışların şiddetle artan şappıltısına esirin çıplak vücudu ses veriyordu. Ziya yüreğinde: "Onurum , liyakatim dokunulmazdır - dayanacam". Kayışlar kendi işini görüyor, karşısındakini öldürmek arzu sunda olan ermeni Türk'e nefretini tam açıklığı ile gösteryordi. Esirin ölebilir etmesinden yedek eden Samvelin işaretiyle kayışlar yorgun yorgun önceki pozisyonlarına geri döndüler. Samvel korkunç acı dan kavrulan Ziya'nın gömlegini ayağının ucuna ge çirip çizgi-şerit kan sokmuş çıplak vücuduna attı: - Aptal Türk, bunu kendin istedin. Bu henüz dergi si.Sinemanı yarın çekeceğiz- Yeravanda, deyip kapı dan çıktı. Ardından giden ermenilerin her biri diz düşmüş esire tekme atmayı da kendilerine borç bil diler. Ziya var gücünü toparlayıp bağlı ellerini ken dine doğru çekip dirseklenmek isteyince bileğinin demir parçasının tilinə takıldığını hissetti.Demir eş yanın boyutunu ve yararlığını kontrol için elleriyle üstünü örtmüş toprağı temizledi.Aletin ne kadar top rağa atılmış orağın bir parçası olduğunu belirledi ve kalbinin derinliğinde duyduğu sıcak sıcak yağışla rın üstüne ümitten doğan serin su çilendi.Tutulduğu yerden ermenilerin gürültüsü uzaklaşmıştı.Yakında ki odalardan amansız düşmanları insanlaşmağa ses leyen naleler duyuluyordu ...Nasıl olursa olsun o bu gece oradan kaçmalıydı. Hissediyordu ki, köylerin den çok da uzakta değil. Kendi görüşleriyle yalnız kalan esir zifiri karanlığın hüküm edeceği zamanı bekliyordu.Toprağa gökkurşağı şeklinde perçinlen miş demir aletin yere karanlıkta kaybedebilir etme sinden ehtiyatlanıb öyle oradaca bir kolu üste otur yordu. Gecenin işkencesi ona düşmana karşı kindar olmayı, nefreti öğretti."Yeter bu kadar saflığımız! Düşmana kendi diliyle cevap verilmeli”.. Zorlukla elbisesini omuzlarına indirmiş, ağrılarını hayaller aleminde saptırmaya çalıştı. Gözünün önün de evinin yeni çatısı canlandı. Sonra başka hayalle rin kanatlarında sonsuz gökyüzünde tur attı...Ve bu sonsuzlukta çeşitli harfler yerlerini değiştirmekle ona doğru yöneldiler. O harfleri sıralamaya çalıştı.. Bazıları şımarıklık yapıp sık sık yerlerini değiştirdi ler, nihayet, düzenli ordu gibi dizildiler. O, karanlık lar içerisinde yıldız gibi sayrışan harfleri hecalayır: "E-vi-niinşa et – me – li -sen. Genel ti-ri-nde bayra -ğımız dalma-ma- lı".Kendi kendine:"O isimsiz yük seklikte yapamadığım evim kaldı.Vatanı satıp vatan sız yaşayamam. Diriyken ölü olamam”.Şu anda aya ğının altındaki istila edilmiş Vatan toprağından kal bine bir tel çekildi.Sonra haykırışlar duydu.Şu hay kırışlar masum bebeklerin ,yaşlıların ,kız-gelinlerin haykırışıydı.O ,bu haykırışları tüm varlığıyla duyu yordu. Bağırtılar fısıltılara , sorulara dönüştüler: "Karabağ o dığaların - deyecəksen mi. Onların tale bini onaylayıp sesinin dünyaya yayılmasına rıza ve receksen mi? Gerçeği söyleyip altın kanla yuyulma na dayanacaksan mı?Dağlanmağa, doğranmağa dö zeceksen mi?"Bu sorular çaydan topladığı titiz kum tanelerine dönüşüp yüz gözüne çarptı.Gergin,tarıma çekilmiş sinirlerine Vatanın kum taneleri sakinleş tirici hap oldu onunçün. Kendisiyle diyalog sağlıklı karar verdi:"Ben kimii kime satmalıyım?Toprağımı torpaqsıza mı? Gözlerimin ışığını tarihi gerçekleri görmeyene mi? İmanımı imansıza mı? Haysiyetimi şerefsize mi? Yok! Yok! "..Artık gece kendi tahtına oturmuşdu .Ara sıra ac çakalların agız ağıza veren aglaşmaları duyuluyordu. Ziya kendirlenmiş kolları nı deminden tetikte durduğu demir alete sürmekle dolaklardan tahliye oldu.Keyimiş ellerini birkaç kez yığıp açarak ısındırıcı hareket etti.Çabuk ayaklarını da açıp üst başına düzen verdi.Düşmana nefre ti,ora dan tahliye olmak girişimi kayışların zokultusunu unutdurdu.Tan yerinin sökülmesine az kalmıştı. Av luda duyulan adım sesleri onun olduğu yere yaklaş dı.Toprağa perçinlenmiş orağı da çıkarıp hızlı kapı nın köşesine sığındı.Saldırıya hazır durum aldı.Gar diyanlardan biri küfür ederek kilidi açıyordu: - Cehenneme ki ölsün. Ölür çok iyi, ölmez de Eri van 'da öldürürler. Bırakmırlar ki , tatlı uykumuzu alalım ... Ziya'ya anlaşıldı ki, onun sağ kalıp kalmaması için göndermişler bu ermenini.Qapı açılan gibi hızla ağ zını tutup boynunu öyle burdu ki, kâfir hemen canı nı verdi. Silahı alıp kaçmak isteyince yakınlıktan öbür ermeni'nin sesi geldi: - Ara Yegor, sağırsan? Ne o ? oksa Türk ölüp? Se ninle değilim? .. Konuşa konuşa içeri geçince Ziya tüfeğin kunda ğıyla başından vuran gibi yere serildi. Topraktan çı kardığı orağı da nefretle sırtına sancıb kapıdan çık tı.O,kendi cesaretinden ve tahliye edilmesinden ruh lanarak yüzüyukarı ormana doğru kaçmaya başladı. Canındakı ağrıları unutsa da açlık, susuzluk, halsız lık kendi sözünü diyordu. O, küçük bir tepenin arka sına geçti.Derin nefes alıp otomatın maqazinini de nedi: "Pek diga bice bilirim" ... Dondurucu rüzgar direk onun yüzüne vuruyordu. O, tüm gücünü toparlayıp karşıdaki tepenin üstüne çıktı. Çıplak dalları kipirdayan tepenin ağaçları san ki ona gideceği semti işaret veriyordu. Arkadan açı lan kurşun sesleri uyanmak isteyen sabahın yüz- gö zünü bulaştırdı. Ziya ağacın arkasına geçip aksi ce vap verdi. Kaçtığı yerden fazla uzaklaşsa da hayrete düşen ermenilerin küfürlerini ,bağırtılarını duyuyor du. Ziya yüreginde:"Demek ki,sınırdan fazla uzakta değilim" .Ve bundan yüreklendi.. Ateş sesleri yakla şırken o, büyük taşın arkasına geçti. İki kişinin ka raltısını açık tutardı.Ermeniler söve-söve her tarafa ateş açıyorlardı .Ziya vakarını pozmadu ,hedefi bir az da yakına bıraktı. Kalbinde: "Gelin .Yakın gelin" Artık ona işkence veren Samvelin ve kayış vuran buyruk kulunun sıfatını aydınca görüyordu. Ermeni ler bir anlık ateşi durdurup çevreye boylandılar.Sam vel temiz Azerbaycan dilinde: - Bu aptal türk nereye uçtu? Belki,yaralı?Böyle sık köylerine ulaşamaz..Aşot, işte görürsen ayağından vur tamam mı..O, bize sağ gerekir. Kurşunlar da bitti , yedek şarjörü ver bakalım ... Onlar birlikte durup silahlarını doldurmak isteyince Ziya taşın arkasından çıkıp onların göğsünü delme delik yaptı. Ateş seslerine aksi yandan qranatomyot cevap verdi. Ziya ateş açarak köye doğru hareket ediyordu. Gökyüzünde sabahın al şafakları değil, şil kalardan, otomatik silahlarla açılan mermiler gezin ti yapıyordu. Bu arada Ziyanin kulağına doğma dili mizde, yerel lehcede birkaç kelime mesh çekti: - Aye, gadan alım,bu senmisin?Hancarı kurtardın? Ve sevinçle arkadaki arkadaşlarına: - Ziya sağdııır !! ... Burada !! .... Bu, Ziyanı arayan ve de harbçilere yardım eden ya kın dostu Riyad idi.Köy sabahlarının kendine özgü müzik notalarıyla açılması - horozların banlaması , koyun kuzuların meleşmesi askerlerimizin güçlü di rencine rastlayan ermenilerin susdurulmasından ha ber veriyordu..Ziya kan salmış, çat-çat olmuş dudağında dostlarıyla birlikte O gecenin zafer düdüğünü mırıldanıyordu…