Gölge Değil, Rehber Olan İnsan Saffet Kaya.. AŞK ATEŞİYLE PİŞTİ

Bazı insanlar geldikleri yeri büyütür, bulundukları mekânlara değil, insanlara iz bırakır. Onların adı tabelalarda değil, dualarda yaşar. Bir makamın, bir unvanın değil; bir duruşun, bir yüreğin insanı olurlar.

Sadece bir dönem değil, bir ömür anlatılırlar.

Yıllardır sessizce bir çınar gibi durdu yerinde.

Sallanmadı, savrulmadı, köklerinden kopmadı. Aşk ateşiyle pişti..

Rüzgarlar esti, fırtınalar koptu…

İnsanlar savrulurken o, yeri sağlam duran bir değer olarak kaldı.

En sağlam adımlar sessizce atılanlardır.

En çok güven, bağıranlardan değil; dinleyenlerden gelir.

Ve en çok iz, ayak sesi duyulmayan yürüyüşlerde kalır.

Saffet Kaya benim için işte o isimlerden biri.

Yıllar içinde birçok insan tanıdım; kimisi yüksek sesle konuştu, kimisi uzun uzun anlattı ama azı gerçekten dinledi. Saffet Abi konuştuğunda sesinden çok yüreği duyulur. Çünkü o, yola millet için çıkmış bir adam değil; zaten milletin içinden hiç çıkmamış bir adam.

Bugün bir siyasetçiden söz etmiyorum sadece. Bir öğretiden, bir duruştan, bir yaşam biçiminden bahsediyorum. Gücün değil, güvenin adamı olan birinden.

Bir selamın ardından gelen içtenliği, bir el sıkışmanın ardındaki samimiyeti, bir suskunlukta saklı olan anlayışı…

Saffet Kaya’yı tanıyan herkes şunu bilir: O, göz hizasından bakar insana. Ne tepeden, ne geriden... Yan yana. Çünkü onun varlığı, halkın içinde yoğrulmuş bir karakterin sessiz ama güçlü yankısıdır.

Bazen bir yardım eli, bazen bir nasihat, bazen de sadece bir dinleyici…

Ama her zaman orada: Yakında, yanında, yürekte...

Bugün Ardahan’a baktığınızda bir coğrafyadan fazlasını görüyorsanız, bunda onun emeği, alın teri, gece gündüz gözetmeksizin çalıştığı yılların izi vardır.

Ama en önemlisi: Onun bıraktığı iz, yolların değil, gönüllerin haritasında durur.

Şimdi dönüp baktığımızda bir meclis kürsüsünden çok daha fazlasını görüyoruz.

Bir halk sevdalısını, bir ömrü millete adamış bir rehberi görüyoruz.

Herkesin sustuğu yerde konuşmuş, herkesin döndüğü yerde durmuş bir adam…

İşte bu yazı, kalemle değil kalple yazıldı.

Çünkü bazı isimler mürekkep taşımaz;

Yalnızca yürek taşır.

Kalem bazen kelimelerle yetinemez. O zaman duygular yazının içine sızar.

İçten bir teşekkür, samimi bir şükran…

İyi ki varsınız Sayın Saffet Kaya.

Ve iyi ki ben sizi tanıdım..

Sevgiyle Kalın.