Ağlama Ey Cân

Ağlama Ey Cân Dağların yazdığı şiirdir yüreklerimiz... Ağlama ey cân, dağların esenliğini çağır Kafkas yüreğinle; yabanıl düşünceler dağılsın... İnsan, suyun ve toprağın, ateşin ve rüzgarın hülasasıdır. Bu yüzden üzerinde yaşadığımız toprakların ruhuna bürünür; çiçekleri gibi kokar, kuşları gibi uçar ve dağları gibi belaya karşı mehabetle bakarız. Türkülerimizin ahengi, oyunlarımızdaki kareografik düzenlemenin temeli ve dokumalarımızdaki motiflerin akışı, hep bu kutlu yasanın hükümlerince idare edilir. İnsan, üzerinde yaşadığı toprakların hülasasıdır; suyun ve toprağın, ateşin ve rüzgarın bireşimidir; o yüzden gittiği her yere yüreğine sakladığı vatanıyla birlikte gider; o vatan, onun hayat karşısındaki duruşuna, bakışına ve sezişlerine yansır... Runumuzda bir parçasını taşıdığımız Kafkasya coğrafyası, yüz yıllardır derin acılar yaşadı. Kafkasların kartalları yorumladı, yenilmedi, baş eğmedi... Ölümü korkutan duruşlarıyla şiirler yazdılar... Biliyoruz ki, önce yürekten ölür insan, ey cân... Sonu ölüm de olsa çıktığımız yolun, ona karşı merdane durmak gerekir... Sinsi sürüngenlerin korkulu rüyası olmalı bakışlarımız... Çünkü yarasalar karanlık sever ve en çok yüreğimizden gözlerimize yansıyan ışıktan korkarlar... O yüzden bütün Kafkas ruhumuzla gözlerinin 'ta içine bakmalıyız zalimin ve hainin; korkudan yürekleri çatlayıncaya kadar... Dağların yazdığı şiirdir yüreklerimiz... Ağlama ey cân, dağların esenliğini çağır Kafkas yüreğinle; yabanıl düşünceler dağılsın...