Orda Bir Köy Var Uzakta

Orda bir köy var uzakta; o köy, bizim köyümüzdür. Peki o köyün hayaletleri ve hortlakları da sizin mi? Ya da sizin köyde, aklın almadığı; ama "Ben, ne gördüğümü biliyorum." diyen insanların anlattığı garip olaylar meydana gelmiş midir hiç? Elbette ki bu illâ köylerle sınırlı değil Şehirlerin eski yerleşim yerlerinde de olabiliyor.

Pek çoğumuz gibi ben de yaz tatillerinde ailemin yanına köye giderdim. Özellikle elektriğin olmadığı zamanlarda, hayat güneş doğmadan başlar, güneşin batması ile birlikte de yatsı namazının ardından biterdi. Ama şehirde erken yatmaya alışkın olmadığım için yanan ocağın başında toplanıp sohbet etmeyi severdik. Aslında bu, bir bakıma benim kâbuslarımın da başlaması demekti. Çünkü benim sevgili anneannemin olağandışı hikayeleri başlardı bu saatlerde. Özellikle eski yerleşim olan köylerde, mezarlıklar, evlerle yakındı ve tüm bu hikayeler ve mezarlıklar birleşince sabahlara kadar uyuyamadığım oldu. Senelerce, hatta elektrik geldikten sonra bile.

Orda yaşayanlar için bu tip olaylar, gayet sıradandır; ama benim gibi çocuklar için çok daha sıradışı bir durum oluştururdu. Yine de merakım korkuma galip gelirdi, büyük bir heyecanla da dinlerdim. Anneannem, ocak başına bizi toplar, anlatmaya başlardı. fonda korku müziği olarak da cızırdayan, arada bir de cılız sesler çıkaran çaydanlığın sesi duyulurdu. Neyse.

O, daha çok küçükken; bizim oralarda üç harfliler çok sıkça görülürmüş. Koyun-kuzu otlatılırken; tarla, filan ile uğraşırken. Gece gündüz fark etmezmiş. Muhakkak bize göre tuhaf, garip olaylar meydana gelirmiş. Bir gece uyurlarken uzaktan uzağa hafif bir inilti gibi sesler geliyormuş. Anneannem, çocuk merakı ile kalkmış ve pencerenin önüne gitmiş. Gördükleri karşısında şaşkınlıktan öylece kalakalmış. Anlattığına göre: tek sıra halinde ellerinde meşaleler, sürekli olarak türkü söyleyen çok kalabalık bir insan gurubu, o gece bizim oraları terk etmiş. "Son ışık da kaybolana kadar seyrettim" demişti anneannem bu olayı anlatırken.
 

Evin arka küçük bir yer vardı. Kimse oraya giremezdi. Belki psikolojik bir durumdu; ama insanın içini ürperten bir havası vardı. Bomboş olmasına rağmen, sanki içinde yaşayanlar varmış havası hissederdiniz. Ayrıca ahşap ev olduğu için sabahlara kadar bitmeyen bir hareketlilik olurdu. Kapı gıcırtıları, yürüme sesleri, çevrende hissettiğin; ama adlandırmaya korktuğun birtakım varlıklar.

Bir seferinde Kamber dedem, akşam Ahılkelekten köye gelirken çiftedereler denen yerde akşamın karanlığında yalnız kalan bir keçi görür ve bu keçiyi kurtlar yemesin diye atta kucağına alıp eve getirir ve yaz ayı olduğu için hayvanlar gece dışarıda kaldığı bir dönemde ahıra bırakır ve hanımına derki bunu yolda buldum kurtlar yemesin diye getirdim yarın sahibi çıkarsa veririz çıkmassada keseriz der ve herikiside eve gelirler gecenin geç saatlerinde ahırdan sesler gelir kalkar ahıra bakarlar ahırın ortalık yerinde bir cenaze ninem korkar ama dedem hiç korkmadan olayın mahiyetini anlar Atını eyerler ve o cenazeyi atta kucağına alır dualarını okur hiç korkmadan aldığı yere bırakmak için yine tekbaşına yola çıkar ve keçiyi aldığı yere duasını okuyarak bırakır atına biner o anda yerdeki cenazeden ses gelir Kamber Ağa yedinmi keçiyi der dedeme hiç uslubunu bozmadan derki gördün mü yiğidi hiç korkmadan getirip yerine bıraktım. Tabi bu gibi olaylar çocukken çok korkunç gelirdi bana ama yinede anlatımı çok güzel olduğu için hoşuma giderdi.

Bir keresinde yine tarladan geliyorduk anneannemle. Birden bir hışırtı duyuldu. E tabii, nihayetinde köy yeri. Herhangi bir hayvan vs. Olabilirdi. Anneannem, durdu ve "Selamün aleyküm." diye mırıldandı kendi kendine. Ben, etrafıma bakındım: kimse yok! Kime selam verdiğini sordum; "Buralarda yatan çok iyi insanlar var bunlar insanlara gözükmez ama böyle gıyabi sesler çıkarırlar bende onun için selam verdim dedi Hayda bu da yapılırmı bana zaten her söylediğinden korkuyorum dedim

Bir zaman sonra Annemle beraber benim korkularıma saygı göstermek adına (!) ben gelince susmayı, o gece yaşanan garip bir olay varsa ben yokken konuşmayı tercih ettiler. Çünkü artık hiç kimse, sabahlara kadar benimle nöbet tutmak istemiyordu. 

Üstelik yakın bir zamana kadar halen var olan ocaklardan (modern manada şömine diyelim) her odada mevcuttu. Yani kabahat benim mi? Kapıyı kilitlesen ocaklar var. Aniden orda "püff!" diye biri beliriverse ne yapacağım ben? Peki bu kadar korku, bir işe yaradı mı? Hayır!

Bu ve benzeri hikaye çoktu şimdi yazarken bile tüylerim ürperdi . Kısa kısa geçtim. Ne yalan söyleyeyim,  Çoooook korktum çoooooook. Peki bitti mi? Kesinlikle hayır. Devamı var mı? Kesinlikle evet.