Bâzen öyle bir şey olur ki,

İçimde bir fırtına kopar bâzen. Yüreğim param parça olur. Dağılır dört bir tarafa dağılan her bir parça. İçimi acıtır dayanılmazcasına. Yüzüme bir rüzgâr vurur bâzen dalıp gittiğimde hayâllere, beni kendime getirir. İşte o zaman yaşadığımı hissederim. Niye kızıyorum ki yıllara; her şeye sebep olan, ben değil miyim? Bir an için durdurabilseydim zamanı; yine, yine her şeyi bu kadar çok sever miydim! Öyle bir şey olur ki bâzen. Her şeyin bittiğini sandığın anda; adımlarım, tam uçurumun kenarındayken bir el alır, çeker beni. Hatırlatır bana, beni de sevenlerin olduğunu ve hayatın güzelliklerinden asla vazgeçilemeyeceğini. Her şey, o kadar güzel, o kadar mükemmel ki, bir an için kapatın gözlerinizi. Birkaç çirkin şey için bu güzelliklerden vazgeçmeye değer mi?! Bâzen kaybolurum kendi sessizliğimde. Kalabalıkta da olsam, kendimi yalnız hissederim. Çabucak akıp giden zamanı düşünürüm. Neleri getirdiğini ve neleri alıp götüreceğini ve sonra şükrederim; ağladığımda gözyaşım olduğu için. Bâzen öyle bir şey olur ki, hatırlatır sana aldığın her nefesin değerini. İşte o zaman, sevmeyi ve sevilmeyi istersin. Bu iki kelimenin ne kadar değerli olduğunu fark edersin. Bâzen sığınacak bir liman ararsın içinde. Öyle bir fırtına kopar ki, rüzgâra karşı koyamazsın. Alıp götürür, sürükler seni hiç bilmediğin bir yere. Orada kaybolur gidersin. O zaman, istesen de artık çok geç. Ne kadar çırpınsan da bir daha asla, ama asla geriye dönemezsin