BU YOL SONSUZA KADAR...

Üzerine bastığında kolaylıkla kırılabileceğin bir sonbahar yaprağı gibydim –seni tanıdığım güne kadar...Yıllar boyu ödülüm nankörlük oldu.Bir hatam ömrüme ceza kesildi.Gülmekten , tebessüm etmekten bile alı koydu.Her şeyim hiç bi şey oldu –seni tanıdığım güne kadar...Şu hayat bana susamadığım için konuştuğumu, ölemedi ğim için  yaşadığımı öğretti.Ve şu hayat’ta karakterli duruş sergilediğim için olgun yaşımda Rabbim seni bana rast etti.Kararmış dünyama Güneş gibi doğdun.Senli dünyamı yaşamağa başladım – seni tanıdığım günden.Kuşlara dahi yol çizen Allah beni de yolsuz bırakmadı.Yaratan elbet yolumu gösterdi - sana gelen yolları... Hayatın karanlık kuyusun’dan gözegörünmez bir kuvve çıkardı beni.Seninle görüş dürdü ve hayatına burdan devam et dedi...

                                                           ***

   Ciddi sebepden Havalanı’na gele bilmese de telefonla her işim’den , durumum’dan  haber alıyordu.Çok gerilmişti.Mahçup olduğunu söylüyordu. Onun yaşadığı şiher’de onsuz olduğum için...

 Gecenin karanlığın’da  göz kırparak dans eden yıldızlar yorğun halde perde arkası na çekiliyorlardı.İpek saçlarını boynunun arkasına toplayıp denizin koynun’da uyu yan Güneş gözlerini yavaş yavaş açtığında uzak yoldan direk bana geldi.Yılların arkadaşı olarak o kadar sıcak karşıladı ki beni...Samimiyeti , centilimen davranışı değil , ilk kez adımı farklı şekilde duyduğumda şaşırdım.O kadar güzel sesledi ki, önce ismime aşik oldum.Gözlerindeki  parlaklık,sevgi dolu bakışları uzak yolçuluktan dolayı yorğunluğuna , uykusuzluğuna kafa dikiyordu... Hayatımda Rabbimin yarattığı hiç bi varlığın bakışlarından böyle etkilenmemiştim.Şu bakış lar umut ağacının kökünden kesilip kuruduğnda ufak bir filizin Güneşe doğru boylanıp mücadile etmesi gibi yüzümde tebessüm oluşturdu...

-Karşı tarafta iyi bir restorant var.Önce kahvaltımızı yapalım.Sonra bol bol muhabbet ederiz , konuşuruz dedi.Ayaklarım sanki yere yapışmıştı.Adamın sıcak , farklı davranışından donup kalmıştım.

-Hadi,hadi!Ya gelsene , canım- deyip elimden tutdu.İki kişilik kahvaltı sipariş edip sakin bir yer ayarlattı.Sual dolu bakışlarımı havada tutuyordu.Heycanımdan  masa dakı peçetelerin kaç tanesini parça parça ettiğimin farkında olmamıştım.

-Canım , bırak şunları ...Yeterince çöpe döndüler zaten – deyip ellerimi ovucuna aldığında damarlarımda kanımın titrediğini hissettim.O da heycanlıydı:

-Bak canım, beni iyi dinle.Rahmetlik eşimden sonra “ canım”- dediğim tek kişisin. Net ve açık konuşucam seninle.İlk kez yüz yüze görüşsek de yıllardı arkadaşız.

Gördüğüm andan gönlüm sevdi seni.Güzelsin , hoşsun, iyisin.Yalanla , dolanla işim olmaz benim.Biz şu  buluşmada bi karar vermeliyiz.Kendi hayat hikayesini anlattı.Sıra bana geldi. Hayatımı anlatdıkca gözlerimden akan damlalar ellerinin üstünde gölleniyordu.Dayanamadı:

-Yeter!Anlatma...Ben insan serrafıyım.Gözlerinden her şeyi okuyorum.Uzun zamandır bir birimizi tanıyoruz.Niyetim çok ciddi.Kızımdan sonra beni şu hayata bağlayan ikinci varlığın sen olmasını istiyorum.Bak şu ellerini bir ömür tutmak istiyorum.Bende yanlış olmaz.Tuttuğum eli bırakmam.Ne dersen canım ?

Adamın bakışlarındakı temizliğe valeh olmuştum.Dersini bilmeyen öğrenci gibiydim.Ne  söyleyeceğimi bilmiyordum.Adam tebessümle:

-Sevmek her yaşta güzel...Böyle olduğunda hayat her zaman yaşamağa değer. Balım , ne dersen?

Bana böyle hitap ettiğinde sanki ismimdeki harflere konmuş arılar balı taşıyıp onun diline sürmüşlerdi.Ya bu adam her kelimesi , her hareketiyle beni kendine aşik ediyordu.Kendimle ayni doğrultuda olan insan rast etti Rabbim bana.O  andan yüregime ektim onu.Kalbimin yaprakları yeşilleşti.Gönüllerimizin arasında sevgi den yapılmış köprü kuruldu.Ve biz hemin buluşmada beni benden alıp kendine doğru götürdüğü yolda beraber yürümeye karar verdik...

Şiherin en güzel  yerlerini ele ele verip lise öğrencileri gibi deye güle gezdik.Uçağın kalkmasına saatler kalmıştı.Akşam yemeyini de benimle yemekte kararlıydı.Sanki ömrümüzün ilk baharını yaşıyorduk...

-Canım, bi isteyin varmı?- deye sorduğunda :

-Dünya malında gözüm yok.Kendini ömrüme yaz.Varlığın , nefesin benim zenginliğimdir – dedim.

O anda adam erkek olmağın gururunu yaşıyordu, ben de onu böyle sevmeyimin gururunu...

Havalanında  kontroldan keçip uçağa binmeyin vaktıydı.Ellerimizi  koparmak istemiyorduk.Gözlerimden sıcak yağmurlar yağıyordu.O da kendini zor tutuyordu.Gözleri nemlenmiti.Öyle sarıldı ki bana...Yıllarca yaşadığım yalnızlığın kemikleri kırıldı.

-Hadi, canım.Nolur böyle yapma.İnşallah , işlerimizi düzene koyup hep birlikte olucaz aile olarak - deyip ilk kez alnımdan öptü.Kaderimde dudaklarının izi kalsın deye...

                                                    ***

Elimden ve aklımdan gelen bi şey değildi.Kalbimden geldi – sevdim işte...

       Sevginin olmadığı yer  en karanlık yer.Yıllarca karanlıkta yaşadım.Şu karan lığın tek penceresi senin sevgin oldu.İyi ki, sen varsın gözlerimde...Bakmaktan mutlu  olmağı öğrendi gözlerim.Hayatta ola bileceğin yerin var artık.Her namazda ve uyumadan önce ettiğim dualarda olduğun yer...

Verdiğimiz karardan sonra yıllar geçse de bazi engellerden dolayı bir çatı altında aile olmak için uğraıyorduk Nasip!- deyip bekliyorduk.

Senden uzakta olsam da seni düşünmeden aldığım solukları nefesten saymıyorum. Ne kadar zaman geçerse geçsin hep  ayni aşkla, ayni özlemle ,ayni sevgiyle yaşaya cağımızı ve yaşlanacağımızı biliyorduk...

Hasrete inat bizsizliğin nefesini kesmek için uyğun zamanlarda birlikte olup hayallerimizle gerçeklerin canına okuyorduk..

Sonuncuu kez sana geldiğimde hava çok sıcaktı.Erkenden  denize gittik.Deniz çok dalğalı idi.Beklediğimiz kahvaltı hazır olsa da dalğalarla göz temasını bitirmek istemiyordum. Uzak yalnızlıklardan gelip yüregine  sığındığımın farkında idiler sanki.Dalğalar önce şmarıklık ettiler.Kabardılar , coştular, köpüklendiler, sahillere çırpılıp akınlara karıştılar.Sonra yeniden diklendiler.El ele verip suyun sethinde  adım atarak yürüyorlardı.Sanki merdivana tırmanıp dikkatimi çekmek istiyorlardı.Ve şmarık dalğalar bu amacla bir birini itiyorlardı.Tartışma çok çekmedi.En büyük dalğa gelip küçük dalğaları kovarak göksünü   kabardarak Güneşe taraf yön aldı.Sanki bize mutluluğa giden yolun bu coğrafiden geçeceğini anlatıyordu...

Günün nasıl bittiğini fark etmedik bile...Güneş ipek saçlarını boynunun arkasına  toplayıp denizin göksüne sığınıp uyudu.Dalğaların dilsiz teması etkisiz kalmadı.

-Mutlu olmağın zamanı!-deyip biz de dönüşü olmayan yola çıktık....

Umutlarımızı, hayallerimizi önümüze katıpta yola çıktık...

Yürüdüğümüz yolda hiç bi enel yoksa , o yol bizi hiç bi yere götüremez.Yıllardı aşamadığımız engelleri kaldırmak için  yalın ayakla yılan gibi kıvrılan yollar açtık. Er ya gec bu yola çıkmak zorundaydık – mesafeleri kaldırmak için.Çünki yol git mek içindir, beklemek için değil.Biz götürdüğü yere değil,kendi yolumuzu çizerek, iz bırakarak aşkımızın yoluyla gidiyoruz.Bizi mutluluğa , huzura ulaştıracak yol açarak gidiyoruz – sonsuza kadar....